HISTORIA MURANO

Murano to magia i tajemnica, sztuka, artyzm i luksus. 

Produkcja szkła w rejonie Wenecji sięga średniowiecza, gdy miasto stanowiło potęgę handlową.

Pod koniec XIII wieku władze zdecydowały o przeniesieniu rzemieślników zajmujących się jego wytwarzaniem na pobliską wyspę Murano. Oficjalnym powodem było ryzyko pożarów, które realnie zagrażały ówczesnej, w dużej mierze drewnianej Wenecji. Nieoficjalnie chodziło jednak o ochronę tajników technologii pozwalającej tworzyć wyroby najwyższej jakości, niespotykane nigdzie indziej w Europie.

Do XVI wieku Murano stało się światowym liderem w produkcji luksusowego szkła – emaliowanego, wielobarwnego, mlecznobiałego, a także wyjątkowego, do dziś zachwycającego millefiori.

Dla weneckich mistrzów szklarskich był to okres rozkwitu. Przysługiwały im przywileje równe tym, które posiadała szlachta, jednak ceną za wysoki status społeczny był zakaz opuszczania wyspy.

Z biegiem czasu tajemnice rzemiosła zaczęły nieuchronnie przenikać poza Murano, jednocześnie  inne kraje systematycznie doskonaliły własne technologie, dlatego od XVII wieku następował stopniowy spadek produkcji unikalnego szkła, wypieranego przez nowe  formy powstające w konkurencyjnych europejskich hutach oraz produkcję masową. Wiele manufaktur zamknięto, a wyjątkowa sztuka wytwarzania szkła zaczęła powoli zanikać.

Przełom nastąpił w połowie XIX wieku, kiedy to rozpoczęto przywracanie tradycji Murano na szeroką skalę. Kluczową rolę odegrało wówczas zaproszenie do współpracy artystów, które przyczyniło się do rozwoju szkła jako formy sztuki, a nie jedynie rzemiosła. Rozpoczęła się produkcja przedmiotów o charakterze artystycznym – rzeźb, nowoczesnych lamp, dekoracji a także wyjątkowych, luksusowych żyrandoli.

Murano do dziś pozostaje symbolem doskonałości, w którym tradycja spotyka się z nowoczesnością, a rzemiosło osiąga rangę sztuki.

Każdy wyrób Murano wykonywany jest ręcznie – nie ma dwóch identycznych egzemplarzy. Począwszy od imponujących rzeźb do paciorków w niewielkiej bransoletce.